Dün bir gece sürpriziyle karşılaştık: İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya ile Adalet Bakanı Yılmaz Tunç, görevden af edilmelerini Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’dan istemişler, Cumhurbaşkanı da kabul buyurmuş ve İçişleri Bakanı olarak Mustafa Çiftçi’yi, Adalet Bakanı olarak da Akın Gürlek’i atamış…
Gidenlere “Güle, güle”, yeni bakanlara da “Hayırlı olsun” demek adettendir…
Af talepleri kabul edilen bakanlar, umarım, hayal kırıklığı yaşamıyorlardır.
Her iki bakan da görevden alınmalarını sorgulamayı gerektirmeyecek icraatlar yaptılar…
İstanbul valiliği sırasında, Avrupa’nın en kalabalık, en kozmopolit kentinde fazla taraf tutmayan dengeli bir tavır sergilemişti Yerlikaya, bakanlığında ise atayan makamın beklentilerine tamamen uydu.
Tunç da, bakan olduğunda, kendisini Meclis’ten ve özel hayatından tanıyanlar, görev alanına giren sorunlu konularda demokrat bir tavır sahibi olacağı tezkiyesinde bulunmuşlardı; ağzından “Yargı bağımsızdır; Türkiye demokratik, hukuk devletidir” kalıp cümlesi sürekli dökülse de, o cümlede yer alan ilkeleri görevine taşımadı.
Eminim, yukarıdaki iki paragrafı okuyan herkes aynı soruyu düşünmüştür: Neden bu iki bakan görevden alındı öyleyse?
