Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan ve eşinin de Covid-19 virüsüne yakalanmaları siyasete değişik bir hava getirdi. Hemen herkes bu yeni havanın farkında. Bir gün öncesine kadar bulundukları
Uzun yıllar (1938-1950) cumhurbaşkanlığı da yapmış olan İsmet İnönü, iktidarı DP’ye teslimden sonra da CHP’nin genel başkanlığını sürdürdü. Bir seçim kampanyası sırasında Konya’ya yolu düştüğünde,
Cumhur İttifakı meramına erdi sayılabilir. Karşı ittifakın –Millet İttifakı– cumhurbaşkanlığı seçiminde kimi aday göstereceğini sorguluyor ve CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu’nu “Ben adayım” demeye zorluyorlardı; henüz
Yaşlanmak, hemen bütün kültürlerde, daha deneyimli olmak anlamına gelir. “Gençler bilebilse, ihtiyarlar yapabilse” deyişi bu gerçeği bizim dille anlatır. Deneyim, insanları, geçmişte yapılan yanlışların tekrarından
Bu yazının özetini hemen girişte yazayım: Şu anda söylem düzeyinde yaşadığımız her şey iktidarın 20 yaşına yaklaşmasının sonucu. Ülke, tek parti döneminden bu yana (1923-1950),
Hiç kimse Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ı benim kadar anlayamaz. Bir tek evli kızları olan başka babalar anlayabilir. Diğer kültürlerde de fazla farklı değildir: Anne-babalar çocuklarını severler, fakat
Yeni bir yıl girdik, fakat daha ilk gününden başlayarak girmemiş gibi olduk. Siyasiler yeni yılın ilk gününü “Nerede kalmıştık” aculluğuyla değerlendirdiler de ondan… Yeni yılın
Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) içerisinde patlak veren son tartışmayı izlerken, ekonomik krizlerin, ülkeyi savaş eşiğine getiren uluslararası ihtilafların, herkesi evine kapatan can alıcı salgınların bile
‘Büyük müjde’ diye tanıtılan Karadeniz’de bulunmuş doğalgaz kaynağıyla ilgili törene, Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın kendisinden sonra AK Parti’yi emanet edeceği halefini takdim etme olayı gözüyle bakanlar
When I am challenged by any kind of developments that I find difficult to understand, unlike some other people, I start to question my own